UnderhillFest

Submit Your Film

Thank you for your interest in submitting your film to the UNDERHILL Fest 2014.

Submissions are now open. You may click the Download application to start the application process. Before you begin, please read the Rules & Regulations document thoroughly. Entry deadline: March 15th 2014.

Pobjednici 4. Telekom UnderhillFesta

Žiri 4. Telekom UnderhillFesta u sastavu: Željka Sukova – autorka iz Hrvatske, Marike Šelart – autorka iz Holandije i Nemanja Bečanović – autor iz Crne Gore odlučio je da nagrada Maslačak u međunarodnoj selekciji pripadne filmu MAŠINA PRED KOJOM SVE NESTAJE, rediteljke iz Gruzije Tinatin Gurchiani. Maslačak u regionalnoj konkureciji dobio je film LUD ZA TOBOM, reditelja iz Crne Gore Danila Marunovića. Specijalno priznanje žirija u međunarodnoj selekciji dobio je film HARI DIN STENTON, rediteljke iz Švajcarske Sofi Huber. Specijalno priznanje žirija u regionalnoj selekcije dobio je film POSLJEDNJI PIRATI CRNOG MORA, autora iz Bugarske Svetoslava Stojanova.

Nagradu publike 4. Telekom UnderhillFessta dobio je film LUD ZA TOBOM reditelja Danila Marunovića.

OBRAZLOŽENJE ŽIRIJA:

MASLAČAK U MEĐUNARODNOJ SELEKCIJI

MAŠINA PRED KOJOM SVE NESTAJE – Tinatin Gurchiani

Film je impresionistički portret vremena i mjesta. Film u potpunosti ogoljava ljudske portrete do same njihove srži, čime film postaje globalan i na taj način hrabro preispituje smisao ljudskog postojanja.

MASLAČAK U REGIONALNOJ SELEKCIJI

LUD ZA TOBOM – Danilo Marunović

Tužan i veseo, divalj i razigran, nespretan i iskren poput djeteta kome treba okrilje da bi odraslo. Film donosi svježi pogled na dokumentarni svijet.

SPECIJALNO PRIZNANJE ŽIRIJA U MEĐUNARODNOJ SELEKCIJI

Hari Din Stenton – Sofi Huber

Film je sjajan portret holivudskog glumca koji je glumio u stotinama filmova, ali je samo jednom bio u glavnoj ulozi. On ne mora govoriti puno jer njegovo lice priča jednu cijelu priču. Mi to vidimo u predivnim krupnim planovima kada on stastveno pjeva tradicionalne folk pjesme koje oslikavaju njegov lični život.

SPECIJALNO PRIZNANJE ŽIRIJA U REGIONALNOJ SELEKCIJI

Posljednji pirati Crnog mora

Film nam prikazuje sićušnu društvenu grupu odmetnika koja se bori protiv visokobudžetnih projekata planiranih na njihovom ostrvu. Ali u isto vrijeme, oni sanjaju o sopstvenom bogatstvu i slobodi. Ovo je jedan zabavan film sa duhovitim momentima. Reditelj uspješno kombinuje dokumentarne sa fiktivnim elementima.

 

Izvod iz predavanja o filmovima Vlatka Gilića, Underhill Festival:

Retrospekcija filmova Vlatka Gilića u čast nagrađenih na Festivalu 2013

dr Nikola Vukčević, reditelj i docent Filmske režije na FDU Cetinje

Povodom zatvaranja ovogodišnjeg izdanja poštovanog festivala Underhill, i u čast nagrađenih – priređena je mini retrospektiva filmova istaknutog reditelja Vlatka Gilića. Tim povodom, kao nekadašnji student ovog uglednog reditelja i univerzitetskog profesora, bio sam zamoljen da kažem par uvodnih riječi o filmovima koji su biili prikazani na zatvaranju, o poetici Vlatka Gilića, o njegovoj semantici I osobenom stilu, ne bih li publici na zatvaranju festivala (koja u najvećoj mjeri nije imala priliku da se susretne sa osobenim svijetom Gilićevog rediteljskog umijeća) približio diskurs iz koga je ovaj međunarodno-renomirani reditelj nadahnuto posmatrao svijet. Na trenutak sam prekinuo montažu svojih DJEČAKA i svesrdno se odazvao ljubaznom pozivu, u obavezi prema jednom festivalu koji stasava u ozbiljnu manifestaciju, ali i u dobokoj obavezi I poštovanju prema mom nekadašnjem profesoru. Slijede redovi koje sam izgovorio pred projekciju,i par opažaja nakon nje. 

Ovom večerašnjom mini retrospektivom nagrađivanih kratkih filmova reditelja Vlatka Gilića  – Podgorica se kroz Underhill na svojevrstan način upisala na listu gradova, koji su u protekla 3 mjeseca organizovali Gilićeve retrospekcije: Los Anđeles, Njujork, Ostin, Sijetl. Zasluga za to pripada jednom mladom festivalu, koji se na svoj način odupreo poražavajućoj činjenici da  je ovo prva crnogorska retrospekcija ove vrste, jedna od rijetkih na Balkanu, autora koga, na jednoj strani, svi svojataju da je njihov (kroz njegove ranije filmove i međunarodne uspjehe tih filmova) – ali i autora koga, na drugoj strani, svi još više izbjegavaju da finansiraju i podrže kada su u pitanju njegovi novi projekti . I tako od 1982. goidine, kada je bio u zenitu svoje kreativna snage i veoma visokoj mjeri međunarodnog uspjeha i poštovanja, kada su se tek očekivali grandiozni domašaji.

Često svojim studentima govorim – Čovjek je ono što njegova djela o njemu govore, a profesor i reditelj Vlatko Gilić se nesumnjivo, svojim dometima kreacije ali i načinom časnog života, u nečasnim godinama koje su nam pojeli skakavci, na svom primjeru izborio za suštinsko i principijelno značenje ove Sartrove rećenice. Čovjek je ono što o njemu govore njegova djela  – koja su 5-og marta bila prikazana na Berkli univerzitetu (Pacific film Archive), potom sljedeće nedjelje na Univerzitetu Kalifornija, a onda i – u američkoj Kinoteci na Holivud bulevaru (sala sa imenom Stivena Spilberga) u Los Anđelesu, i tako dalje, i tako dalje, reditelja koji je  jedini iz jugoistočne Evrope koga su američki kritičari svrstali među 50 velikana svetske kinematografije (uz Čaplina, Velsa, Hičkoka, Tarkovskog, Felinija, Kjubrika, Bergmana, Kurosavu…) – a nedjela našeg vremena, u kome Gilić ne stvara više od 30 godina – na isti taj način govore o svemu ostalom, pa i o nama samima.

Na zatvranju Underhilla smo, dakle, bili u rijetkoj prilici da vidimo 3 filma, koja su značajan činilac Gilićeve karijere i dokaz njegovog osobenog rediteljskog izraza, koji mu je obezbijedio relevantno međunarodno mjesto, ne samo u arhivima Univerziteta Harvard i Muzeja moderne umjetnostio  Njujork:

In kontinuo (1971),  koji je nagrađen za Najbolji kratki film na Berlinskom filmskom festivalu te godine, za koga se bez sumnje može reći da je u međunarodnim razmjerama uzdrmao ili – preispitao pojmove i žanrove kratkog filma, dokumentarnog filma, te upotrebe simbola i metaforičkog značenja u paralelnilm slojevima nivou narativnog značenja filma. On je, kako primjećuju mnogi kritičari, formirao osoben izraz koji relativizuje granice između dokumentarističke i fikcione strukture i, bez obzira na to da li su prisutniji elementi jedne ili druge, kroz njihovo prožimanje stvara nadahnute filmske eseje, u kojima se otiskuje njegov sopstveni tok svijesti. Stoga, naravno, gledaocu vrlo brzo biva jasno: klanica, u kojoj je smještena radnja ovog (dokumentarnog?) filma, najmanje je ono mjesto koje gledalac vidi -a suštinsko je mjesto koje gledalac osjeća svojim intelektom – dakle, klanica filma In kontinuo metaforičko je mjesto poprišta priče o okrvavljenoj potrebi čovjekove prirode, u kojoj gledalac vidi da se kolje stoka za ljudsku ishranu a zapravo shvata i percipira priču o tragediji svih civilizacija, od antičkih vremena do danas. I sve u desetak minuta filma, bez riječi. Postupak kadriranja, u kome se ne vidi životinja koja se ubija (kolje) nije urađen da bi sakrila neprijatnost čina za gledanje – već da bi pojačala metaforičko značenje filma, ali i da bi kroz snažne valunge kojima curi krv životinje na idisaju – izgradila doživljaj na gledaoca, mnogo moćniji od realnosti. O tome veoma nadahnuto piše Nora Sayre, filmski kritičar New York Time-a, (18. januar 1974, str 25.) . Takođe, činjenica da je reditelj Gilić – doveo filmsku ekipu u jednu od Titogradskih klanica, u godinama kada je već odavno živio negdje daleko drugo – govori o snažnom intimnom interteksatualnom nivou ove priče, o snažnoj potreni autora da ovu brutalnu priču snimi isključivo u gradu u kome je rođen.

Dan više (1972) – prikazan na više od pedeset reprezentativnih međunarodnih filmskih festivala,  je vizualno i pjesničko remek-djelo,  o ljudskoj težnji da se nastavi život više, tj. da je čovjek spreman ići kroz pakao ne bi li doživio samo jedan dan života više, film sa fascinantnom atmosferom – koja je građena jednako kamerom, montažom i zvučnom obradom: vrhunskom fotografijom, fascinantnim ambijentom sumporne magle i nepreglednih količina nagog tijela, svih uzrasta i svih bolesti, u grču nade i nelagode, kao oda snazi ljudske nade. Na velikom platnu Underhill-a ovo ostvarenje je svoje gledaoce ostavljalo bez daha, tako očigledno, tako snažno. Kao da su se mnogi od njih, po prvi put – susreli sa snagom kinematografske istine I emocije – bez holivudskih trikova, postprodukcije, After effectsa i ProTulsa, kao das u se večeras po prvi put susreli sa time što to uistinu jeste – FIL M (ili treba da bude, van tokova zabave i holivudskog vašarišta), kada govorimo o umjetnosti.

Kruna večerašnje projekcije je bio moćni I brutalni, na moment vidno bolni film Moć  (1973) – prvo I posljednje Gilićevo srednjemetražno ostvarenje, koji govori, kako bukvalno tako i metaforično, o snazi hipnoze, snazi opijenosti pojmom moći, te veoma kvarnom ljudskom suštinom, koja u stadijumu hipnoze (koji je dokazan veoma mučnim kadrovima probijanja iglom, koju su sprovodili svi protagonist filma, a koja je bila bolna za gledaoce ali ne I hipnitisane aktere filma) razmišlja jedino o tome – kako da svoju moć (I status) potvrdi isključivo kroz mučenje I poniženje drugih (gledajući ovaj film – dolazimo do spoznaje o još jednoj ljudskoj potrebi – potrebi za moć, u kome je grupa muškaraca dobrovoljno izložena hipnozi i podvrgnuta sadističkom poniženju koga nisu svjesni; naravno – u pitanju je još jedan Gilićev film izvan okvira prvog/osnovnog stepena fabulativne naracije, film o moći hipnoze, ponašanju naroda unutar hipnoze, i želji pojedinca da vlada drugima.). Ovo ostvarenje, koje nije samo kruna ove projekcije već I Gilićevog dokumenataristično-metaforičnog rediteljskog pristupa (nakon koga je prešao na cjelovečernji igrani film) u očima gledalaca postaje fascinantno i iz još dva razloga:

–          postaje šokiran spoznajom o brutalnoj/zločinačkoj suštini ljudske prirode (jer ona, kroz hipnozu – govori iz najdubljih svera ljudske podsvijesti – ljudske suštine, bolne ljudske istine) koja nije optimistična za budućnost ljudske rase

–           postaje šokiran snagom rediteljske ličnosti koja tako precizno I snažno, kreira film sa hipnotisanim protagonostima (koji samim tim nisu ni svjesni prisustva reditelja te samog snimanja): hipnoza se konstantno nedvosmisleno dokazuje stepenom brutalnosti, bola I poniženja – kojima je učesnik eksperimenta sa hipnozom izložen, jer prihvata očigledan bol probijanja tijela – bez otpora (naravno – bez ikakvih specijalnih efekata I trikova, na koje današnji Holivud troši ogromne budžete – a Gilić ostvaruje usmjerenjem svoje kreacije I ostvaruje to isključivo voljom i ideativnim rediteljskim potencijalom).

Ovo fascinantno ostvarenje prikazano je u Kanu (oficijelna selekcija Paralele, 1973), kao jedan od rijetkih dokumentarnih filmova koji su ikada tamo prikazani – upravo na snazi svoje neponoviljivosti ideje, I rediteljskoj snazi koja se umom I idejom izdigla iznad prvostepenog pojma dokumentarnog filma, radikalno ga nadilazeći. Fascinantan je trenutak u kome hipnotisani i ponižavani dobije priliku da hipnotiše drugog. Ako se današnji gledalac uopšte zapita šta je hipnotisani i ponižavani odlučio da uradi, kada mu se ukazala prilika da drugog hipnotiše – jednostavna je slika naše realnosti danas i veoma jednostavan obrazac planetarnih devijacija ponavljanja istog obrasca, u kome nema iznenađenja, I u kome ta osoba čini samo jedno: umjesto da voli I prašta – radi najgore brutalnosti, pa čak I svom učitelju/stvaraocu (u ovom slučaju – onome koji ga je naučio hipnozi, taj postaje brutalno iskorišten).

 ***

Kao nekadašnji student profesora Vlatka Gilića, na Akademiji umetnosti Novi Sad, imao sam rijetku priliku, sreću i privilegiju da, prije skoro dvadeset godina, od njega, četiri godine, učim o umjetnosti i zanatu Filmske režije, ali i o pogledu na svijet, njegovim vrijednostima i beskrajnim prostranstvima kreacije.  Danas, mnogo godina kasnije, itekako vjerujem da je publika u Podgorici, kroz ova 3 filma, makar na kratko osjetila jedinstvenu snagu autentične poetike jednog velikog autora, o tome koje su dimenzije prostranstava kreacije i kakve su vrijednosti svijeta, jednog velikog autora – koga smo se veoma lako odrekli: kako nekadašnja zvanična Socijalistička Jugoslavija, tako i Srbija (u kojoj je proveo najveći dio svog života), pa i Crna Gora (u kojoj je rođen, i u kojoj predaje po pozivu). Autora – čija filmska delegacija u Kanu 1977 (Kičma, zvanična selekcija kanskog filmskog festivala: GLAVNI PROGRAM) je bila manja od UDB-ine delegacije, koja je poslata da prati šta Gilić govori, i o čemu se radi u njegovom filmu, koji je, bez obzira na rijetku estetsku visinu do koje je dosegao, još na neviđeno doživljen za antisocijalistički i antidržavni – kada je, (na jednoj strani) zbog ograničenosti intelektualnih sposbnosti  organa reda koji treba da ‘jave’ svoje impresije o semantičkoj vrijednosti filma nakon kanske premijere, ali i (na drugoj strani) zbog snishodljivosti i poslušnosti nekolicine tzv. istaknutih umjetnika (od kojih neke i dan danas ubrajamo među velike, sa prostora bivše SFRJ) koji su bili “konsultovani” za umjetnički diskurs filma i njegovu komunikaciju sa savremenim socijalističkim trenutkom napredka jedne proleterske zemlje – pa je Gilić u toj sprezi mišljenja radnika, seljaka i “poštene” inteligencije, od tada pa do danas, ostao obilježen kao neko ko je nepodoban za “našu stvar”, šta god bila ta “naša stvar”, i bez obzira što su se od 1977 do danas desile krupne tektonske društvenopolitičke promjene, pa je jedna “naša stvar” zamijenjena drugom, pa i trećom. Bez obzira na tu promjenu – Gilić je ostao kao konstanta:

– velik i častan, u vremenima bez časti, inspirativan, za divljenje, nagrađivanje i proučavanje širom svijeta

– ali i uskraćen za brojna djela, čije scenarije piše svo to vrijeme – a jednako je i naš kulturni prostor ostao bez vrijednih djela na koje bi danas naša kulturna tradicija i kulturni identitet imali pravo.

Istovremeno, svijet mu odavno ukazuje poštovanje, govoreći koliko snažno je bilo ono što je Gilić radio prije više do 30 godina, kada je i danas tako inspirativno i tako vrijedno, predmet analiza, istraživanja, model za učenje mladih generacija studenata, ali i  predmet istraživanja mnogih magistarskih i doktorskih teza. Vjerujem da će večerašnja projekcija ostati trajno urezana u svijesti onih kojima će se upravo ukazati rijetka prilika da komuniciraju sa njegovim djelom, ali i kao gorak ukus opomene na sve ono što je trebalo ili moralo da slijedi u godinama nakon 1980-e, kada je u pitanju ovaj veliki stvaralac.

Ne zamjerite – ne umijem da pišem i govorim o Vlatku Giliću onako kako on zaslužuje, više bih umio da gledam njegova nova djela, onako kako ona zaslužuju, nego da pišem i govorim o onim pređašnjim.

Post scriptum: komentari i napomene nakon projekcije

  1.  Dragocjenim naporom Crnogorske kinoteke – projekcija na zatvaranju festivala Underhill je ostvarena sa novih remasterizovanih kopija Gilićevih filmova, I to je vrijedno poštovanja I pomena na kraju ovog teksta. Crnogorska kinoteka, koja je u ovim komplikovanim fiskalnim vremenima učinila dragocjen napor vrijedan svake pohvale – da za nove (I postojeće) generacije u inostranstvu obezbijedi kvalitetan snimak ovih dragocjenih filmova – pokazala je da je institucija od nacionalnog značaja koja zna šta su istinske filmske vrijednosti sopstvene kulture. Neobično je što sam I ja sam – neke divne I snažne Gilićeve scene po prvi put video kako treba upravo I tek te večeri zatvaranja festivala, posredstvom navedenih remasterizovanih kopija, i veoma sam zahvalan na tome. Vrijedno je reći: sala je disala u jednom istom ritmu posvećenih gledalaca, koji su itekako postajali svjesni snage svakog narednog Gilićevog kadra, svake njegove nove misli upućene gledaocu – I da to svakako ne bi moglo biti tako da nije novih filmskih kopija.
  2.  Uprkos utakmici crnogosrke reprezentacije u fudbalu, uprkos toj logičnoj istovremenoj  euforiji kroz Podgoricu – sala je bila veoma ispunjena, I to nekim novim generacijama gledalaca – što je vidan značaj doprinosa festivala Underhill, koji je svojim kvalitetom uspio da iznjedri i iškoluje neke nove mlade ljude čiji senzibilitet treba njegovati I poštovati. Stoga, velika zaslužna pohvala za Undehill – koji je uspio da pomjeri svoj uticaj za jednu suštinsku stepenicu više, ali I da opstane uprkos navedenim fiskalnim komplikacijama (i) ove godine, pokazujući (ko zna koji put po redu) da bez posvećenika I entuzijasta – nema velikih stvari.
  3. Još nešto, da se vratim na reditelja Vlatka Gilića. Pred večerašnju projekciju Gilićevih filmova – zapitao sam se kako bi neka nova generacija gledalaca danas, više od 30 godina od nastanka ovih filmova, i u jednom posve drugačijem kulturološkom i tehničkom diskursu kakav imamo danas – percipirala ova ostvarenja, kako bi ih doživjela, da li bi uopšte imala komunikaciju sa njima – obzirom da je vidno sveprisustvo Holivuda i njihove filmske banalizacije, koja se već više decenija sastoji od kombinacije raznih filmskih armagedona I drugih apokalipsi, umontiranih paralelno sa letećim vevericama I toplesima (navedeni kurziv je dragocjeni opažaj kolege Branka Baletića – sa kojim je očigledno da se slažem). Sjetio sam se inspirativnog semestralnog rada o Gilićevom filmu IN CONTINUO, koji je nadahnuto napisala studentkinja II godine cetinjskog FDU, Ana Vujadinović, i pozvao je da ga pročita pred gledaocima, odmah nakon projekcije filma. Utisak je više nego lijep, sa još jednom (ovaj put – javnom) pohvalom mladoj koleginici, sa uvjerenjem i nadom da u Crnoj Gori već uveliko stasavaju akademske generacije koje znaju “ponešto” i o umjetnosti i o zanatu. Takođe, vjerujem da je I samoj publici bilo zanimljivo te večeri zatvaranja Festivala što je maker na kratko zavirila u jedan studentski rad I univerzitetski postupak, ali I da su studenti razumjeli koliko može (I treba) da bude snažna, precizna I puna odgovornosti – njihova misao.

 

Rekoh.

 

 

 

Gledajte i razmišljajte

Živimo u vremenu koje je zbunilo mnoge i gdje ima mnogo razloga za brigu, ali i u kom živi i radi veliki broj onih koji pokušavaju da nađu odgovore na pitanja koja nas okružuju trenutno,kao i na ona od kada je svijeta i vijeka. Neki od njih su dokumentaristi spremni da govore o nevjerovatnim temama koje su tu oko nas, a kojih često nijesmo svijesni, naredni da preispituju velike i male stvari, ono što znamo i ono što ne znamo ili mislimo da već znamo.

Gledaćemo film o velikom gradu, centru civilizacije, ali i o jednom malom selu u Crnoj Gori.

Autore tih ostvarenja zanima odgovor na vrlo slično pitanje, koji traže iz sasvim suprotnih polaznih tačaka. Film o jednoj novoj džez divi, kao i onaj o problemima koji muče crnogorske muzičare. Priče o nekim manje vjerovatnim stvarima – naizgled nemogućoj ljubavi, o neobičnom mjestu gdje se ona može pronaći, potrazi za blagom u XXI vijeku. Storiju o čovjeku koji želi da bude prvi ljudski laser, kao i o jednoj od vodećih svjetskih tajnih službi.

O našem Balkanu, danas pregrađenom i sasvim drugačije iscrtanom nego prije dvadeset godina, ali u kom još ima obilje kreativnosti. O ljudima, filmskim autorima koji su ga svojim djelima mijenjali, ali i o jednoj zemlji i prilikama u njoj koje su tu teritoriju promijenile zauvijek.

O jednom muzičaru koji je nestao, a koga su voljeli milioni, a da on to nije ni slutio, ali i o čovjeku koji je obilježio jedan grad, a čija smrt nikada nije razrješena. O željama, snovima i svakodnevnoj borbi običnog čovjeka. O onom glumcu iz Vendersovog filma “Pariz, Teksas” čijeg imena nikada ne može da se sjetimo.

Kažu da je ljepota u oku posmatrača, ali i važnost i vrijednost ovih filmova. Zato širom otvorite oči i mislite o njima.

Vuk Perović 

Četvrti Telekom Underhillfest počeće 30. maja 2013. godine u 19:00h u Crnogorskom narodnom pozorištu

projekcijom filma „Karsu“ Mercedes Stalenhoef. Nakon filma, na Velikoj sceni biće upriličen koncert Karsu Donmez. U isto vrijeme u Kraljevskom pozorištu Zetski dom biće projekcija filma „Karsu.

Na konferenciji za novinare održanoj 17.05.  u kafeu Soul II Soul govorili su PR generalnog sponzora festivala Crnogorski Telekom, Marija Živković i PR firme Montecco, sponzora muzičkog programa, Borka Lješković, i organizatori festivala.

Od 31. maja do 7 . juna na Cinema garaži, koja se nalazi između ulica Novaka Miloševa i Vuka Karadžiča, biće prikazivani filmovi u međunarodnoj, regionalnoj i vantakmičarskoj selekciji. Biće prikazano 20-ak filmova, među kojima će biti i ovogodišnji dobitnik Oskara „Searching for Sugar man“, „Gatekeepers“ film nominovan za isto priznanje, kao i „Hari Din Stenton“ o omiljenom epizodisti američkog nezavisnog filma. Uz podršku British Concila biće održana projekcija filma „London – Modern Babylon“,Džilijana Templa omiljenog reditelja Sex Pistolsa.  U regionalnoj selekciji su i tri crnogorska filma. „Život je…“ Vladimira Perovića (koji će takođe biti prikazan u Zetskom domu), „Achtung, Achtung“ Dragana Dubljevića i „Lud za tobom“ Danila Marunovića. U saradnji sa Crnogorskom kinotekom biće održana retrospektiva filmova Vlatka Gilića, koji su remasterizovani.

Žiri četvrtog Telekom UnderhillFesta su Marieke Šelar – rediteljka iz Holandije, Željka Sukova – rediteljka iz Hrvatske i Nemanja Bečanović – reditelj iz Crne Gore.

Festival će biti zatvoren, 08. juna 2013. godine koncertom kultnog novosadskog benda „Obojeni program“. Kao predrupa nastupiće bend iz Crne Gore „Beta Baroque“. Sponzor muzičkog programa je Montecco iz Podgorice.

Generalni sponzor festivala je Telekom. Festival je organizovan i uz pomoć Glavnog grada, Sekreterijata za kulturu, Parking servisa d.o.o, Turske ambasade u Podgorici, Holandske ambasade u Beogradu, Ministarstva kulture Crne Gore i Crnogorskog narodnog pozorišta.

Medijski sponzori festivala su TV Vijesti i Dnevne novine.

 Miroslav Minić, PR Telekom UnderhillFesta

Submit Your Film

Thank you for your interest in submitting your film to the UNDERHILL Fest 2014.

Submissions are now open. You may click the Download application to start the application process. Before you begin, please read the Rules & Regulations document thoroughly. Entry deadline: March 15th 2014.

Pobjednici 4. Telekom UnderhillFesta

Žiri 4. Telekom UnderhillFesta u sastavu: Željka Sukova – autorka iz Hrvatske, Marike Šelart – autorka iz Holandije i Nemanja Bečanović – autor iz Crne Gore odlučio je da nagrada Maslačak u međunarodnoj selekciji pripadne filmu MAŠINA PRED KOJOM SVE NESTAJE, rediteljke iz Gruzije Tinatin Gurchiani. Maslačak u regionalnoj konkureciji dobio je film LUD ZA TOBOM, reditelja iz Crne Gore Danila Marunovića. Specijalno priznanje žirija u međunarodnoj selekciji dobio je film HARI DIN STENTON, rediteljke iz Švajcarske Sofi Huber. Specijalno priznanje žirija u regionalnoj selekcije dobio je film POSLJEDNJI PIRATI CRNOG MORA, autora iz Bugarske Svetoslava Stojanova.

Nagradu publike 4. Telekom UnderhillFessta dobio je film LUD ZA TOBOM reditelja Danila Marunovića.

OBRAZLOŽENJE ŽIRIJA:

MASLAČAK U MEĐUNARODNOJ SELEKCIJI

MAŠINA PRED KOJOM SVE NESTAJE – Tinatin Gurchiani

Film je impresionistički portret vremena i mjesta. Film u potpunosti ogoljava ljudske portrete do same njihove srži, čime film postaje globalan i na taj način hrabro preispituje smisao ljudskog postojanja.

MASLAČAK U REGIONALNOJ SELEKCIJI

LUD ZA TOBOM – Danilo Marunović

Tužan i veseo, divalj i razigran, nespretan i iskren poput djeteta kome treba okrilje da bi odraslo. Film donosi svježi pogled na dokumentarni svijet.

SPECIJALNO PRIZNANJE ŽIRIJA U MEĐUNARODNOJ SELEKCIJI

Hari Din Stenton – Sofi Huber

Film je sjajan portret holivudskog glumca koji je glumio u stotinama filmova, ali je samo jednom bio u glavnoj ulozi. On ne mora govoriti puno jer njegovo lice priča jednu cijelu priču. Mi to vidimo u predivnim krupnim planovima kada on stastveno pjeva tradicionalne folk pjesme koje oslikavaju njegov lični život.

SPECIJALNO PRIZNANJE ŽIRIJA U REGIONALNOJ SELEKCIJI

Posljednji pirati Crnog mora

Film nam prikazuje sićušnu društvenu grupu odmetnika koja se bori protiv visokobudžetnih projekata planiranih na njihovom ostrvu. Ali u isto vrijeme, oni sanjaju o sopstvenom bogatstvu i slobodi. Ovo je jedan zabavan film sa duhovitim momentima. Reditelj uspješno kombinuje dokumentarne sa fiktivnim elementima.

 

Izvod iz predavanja o filmovima Vlatka Gilića, Underhill Festival:

Retrospekcija filmova Vlatka Gilića u čast nagrađenih na Festivalu 2013

dr Nikola Vukčević, reditelj i docent Filmske režije na FDU Cetinje

Povodom zatvaranja ovogodišnjeg izdanja poštovanog festivala Underhill, i u čast nagrađenih – priređena je mini retrospektiva filmova istaknutog reditelja Vlatka Gilića. Tim povodom, kao nekadašnji student ovog uglednog reditelja i univerzitetskog profesora, bio sam zamoljen da kažem par uvodnih riječi o filmovima koji su biili prikazani na zatvaranju, o poetici Vlatka Gilića, o njegovoj semantici I osobenom stilu, ne bih li publici na zatvaranju festivala (koja u najvećoj mjeri nije imala priliku da se susretne sa osobenim svijetom Gilićevog rediteljskog umijeća) približio diskurs iz koga je ovaj međunarodno-renomirani reditelj nadahnuto posmatrao svijet. Na trenutak sam prekinuo montažu svojih DJEČAKA i svesrdno se odazvao ljubaznom pozivu, u obavezi prema jednom festivalu koji stasava u ozbiljnu manifestaciju, ali i u dobokoj obavezi I poštovanju prema mom nekadašnjem profesoru. Slijede redovi koje sam izgovorio pred projekciju,i par opažaja nakon nje. 

Ovom večerašnjom mini retrospektivom nagrađivanih kratkih filmova reditelja Vlatka Gilića  – Podgorica se kroz Underhill na svojevrstan način upisala na listu gradova, koji su u protekla 3 mjeseca organizovali Gilićeve retrospekcije: Los Anđeles, Njujork, Ostin, Sijetl. Zasluga za to pripada jednom mladom festivalu, koji se na svoj način odupreo poražavajućoj činjenici da  je ovo prva crnogorska retrospekcija ove vrste, jedna od rijetkih na Balkanu, autora koga, na jednoj strani, svi svojataju da je njihov (kroz njegove ranije filmove i međunarodne uspjehe tih filmova) – ali i autora koga, na drugoj strani, svi još više izbjegavaju da finansiraju i podrže kada su u pitanju njegovi novi projekti . I tako od 1982. goidine, kada je bio u zenitu svoje kreativna snage i veoma visokoj mjeri međunarodnog uspjeha i poštovanja, kada su se tek očekivali grandiozni domašaji.

Često svojim studentima govorim – Čovjek je ono što njegova djela o njemu govore, a profesor i reditelj Vlatko Gilić se nesumnjivo, svojim dometima kreacije ali i načinom časnog života, u nečasnim godinama koje su nam pojeli skakavci, na svom primjeru izborio za suštinsko i principijelno značenje ove Sartrove rećenice. Čovjek je ono što o njemu govore njegova djela  – koja su 5-og marta bila prikazana na Berkli univerzitetu (Pacific film Archive), potom sljedeće nedjelje na Univerzitetu Kalifornija, a onda i – u američkoj Kinoteci na Holivud bulevaru (sala sa imenom Stivena Spilberga) u Los Anđelesu, i tako dalje, i tako dalje, reditelja koji je  jedini iz jugoistočne Evrope koga su američki kritičari svrstali među 50 velikana svetske kinematografije (uz Čaplina, Velsa, Hičkoka, Tarkovskog, Felinija, Kjubrika, Bergmana, Kurosavu…) – a nedjela našeg vremena, u kome Gilić ne stvara više od 30 godina – na isti taj način govore o svemu ostalom, pa i o nama samima.

Na zatvranju Underhilla smo, dakle, bili u rijetkoj prilici da vidimo 3 filma, koja su značajan činilac Gilićeve karijere i dokaz njegovog osobenog rediteljskog izraza, koji mu je obezbijedio relevantno međunarodno mjesto, ne samo u arhivima Univerziteta Harvard i Muzeja moderne umjetnostio  Njujork:

In kontinuo (1971),  koji je nagrađen za Najbolji kratki film na Berlinskom filmskom festivalu te godine, za koga se bez sumnje može reći da je u međunarodnim razmjerama uzdrmao ili – preispitao pojmove i žanrove kratkog filma, dokumentarnog filma, te upotrebe simbola i metaforičkog značenja u paralelnilm slojevima nivou narativnog značenja filma. On je, kako primjećuju mnogi kritičari, formirao osoben izraz koji relativizuje granice između dokumentarističke i fikcione strukture i, bez obzira na to da li su prisutniji elementi jedne ili druge, kroz njihovo prožimanje stvara nadahnute filmske eseje, u kojima se otiskuje njegov sopstveni tok svijesti. Stoga, naravno, gledaocu vrlo brzo biva jasno: klanica, u kojoj je smještena radnja ovog (dokumentarnog?) filma, najmanje je ono mjesto koje gledalac vidi -a suštinsko je mjesto koje gledalac osjeća svojim intelektom – dakle, klanica filma In kontinuo metaforičko je mjesto poprišta priče o okrvavljenoj potrebi čovjekove prirode, u kojoj gledalac vidi da se kolje stoka za ljudsku ishranu a zapravo shvata i percipira priču o tragediji svih civilizacija, od antičkih vremena do danas. I sve u desetak minuta filma, bez riječi. Postupak kadriranja, u kome se ne vidi životinja koja se ubija (kolje) nije urađen da bi sakrila neprijatnost čina za gledanje – već da bi pojačala metaforičko značenje filma, ali i da bi kroz snažne valunge kojima curi krv životinje na idisaju – izgradila doživljaj na gledaoca, mnogo moćniji od realnosti. O tome veoma nadahnuto piše Nora Sayre, filmski kritičar New York Time-a, (18. januar 1974, str 25.) . Takođe, činjenica da je reditelj Gilić – doveo filmsku ekipu u jednu od Titogradskih klanica, u godinama kada je već odavno živio negdje daleko drugo – govori o snažnom intimnom interteksatualnom nivou ove priče, o snažnoj potreni autora da ovu brutalnu priču snimi isključivo u gradu u kome je rođen.

Dan više (1972) – prikazan na više od pedeset reprezentativnih međunarodnih filmskih festivala,  je vizualno i pjesničko remek-djelo,  o ljudskoj težnji da se nastavi život više, tj. da je čovjek spreman ići kroz pakao ne bi li doživio samo jedan dan života više, film sa fascinantnom atmosferom – koja je građena jednako kamerom, montažom i zvučnom obradom: vrhunskom fotografijom, fascinantnim ambijentom sumporne magle i nepreglednih količina nagog tijela, svih uzrasta i svih bolesti, u grču nade i nelagode, kao oda snazi ljudske nade. Na velikom platnu Underhill-a ovo ostvarenje je svoje gledaoce ostavljalo bez daha, tako očigledno, tako snažno. Kao da su se mnogi od njih, po prvi put – susreli sa snagom kinematografske istine I emocije – bez holivudskih trikova, postprodukcije, After effectsa i ProTulsa, kao das u se večeras po prvi put susreli sa time što to uistinu jeste – FIL M (ili treba da bude, van tokova zabave i holivudskog vašarišta), kada govorimo o umjetnosti.

Kruna večerašnje projekcije je bio moćni I brutalni, na moment vidno bolni film Moć  (1973) – prvo I posljednje Gilićevo srednjemetražno ostvarenje, koji govori, kako bukvalno tako i metaforično, o snazi hipnoze, snazi opijenosti pojmom moći, te veoma kvarnom ljudskom suštinom, koja u stadijumu hipnoze (koji je dokazan veoma mučnim kadrovima probijanja iglom, koju su sprovodili svi protagonist filma, a koja je bila bolna za gledaoce ali ne I hipnitisane aktere filma) razmišlja jedino o tome – kako da svoju moć (I status) potvrdi isključivo kroz mučenje I poniženje drugih (gledajući ovaj film – dolazimo do spoznaje o još jednoj ljudskoj potrebi – potrebi za moć, u kome je grupa muškaraca dobrovoljno izložena hipnozi i podvrgnuta sadističkom poniženju koga nisu svjesni; naravno – u pitanju je još jedan Gilićev film izvan okvira prvog/osnovnog stepena fabulativne naracije, film o moći hipnoze, ponašanju naroda unutar hipnoze, i želji pojedinca da vlada drugima.). Ovo ostvarenje, koje nije samo kruna ove projekcije već I Gilićevog dokumenataristično-metaforičnog rediteljskog pristupa (nakon koga je prešao na cjelovečernji igrani film) u očima gledalaca postaje fascinantno i iz još dva razloga:

–          postaje šokiran spoznajom o brutalnoj/zločinačkoj suštini ljudske prirode (jer ona, kroz hipnozu – govori iz najdubljih svera ljudske podsvijesti – ljudske suštine, bolne ljudske istine) koja nije optimistična za budućnost ljudske rase

–           postaje šokiran snagom rediteljske ličnosti koja tako precizno I snažno, kreira film sa hipnotisanim protagonostima (koji samim tim nisu ni svjesni prisustva reditelja te samog snimanja): hipnoza se konstantno nedvosmisleno dokazuje stepenom brutalnosti, bola I poniženja – kojima je učesnik eksperimenta sa hipnozom izložen, jer prihvata očigledan bol probijanja tijela – bez otpora (naravno – bez ikakvih specijalnih efekata I trikova, na koje današnji Holivud troši ogromne budžete – a Gilić ostvaruje usmjerenjem svoje kreacije I ostvaruje to isključivo voljom i ideativnim rediteljskim potencijalom).

Ovo fascinantno ostvarenje prikazano je u Kanu (oficijelna selekcija Paralele, 1973), kao jedan od rijetkih dokumentarnih filmova koji su ikada tamo prikazani – upravo na snazi svoje neponoviljivosti ideje, I rediteljskoj snazi koja se umom I idejom izdigla iznad prvostepenog pojma dokumentarnog filma, radikalno ga nadilazeći. Fascinantan je trenutak u kome hipnotisani i ponižavani dobije priliku da hipnotiše drugog. Ako se današnji gledalac uopšte zapita šta je hipnotisani i ponižavani odlučio da uradi, kada mu se ukazala prilika da drugog hipnotiše – jednostavna je slika naše realnosti danas i veoma jednostavan obrazac planetarnih devijacija ponavljanja istog obrasca, u kome nema iznenađenja, I u kome ta osoba čini samo jedno: umjesto da voli I prašta – radi najgore brutalnosti, pa čak I svom učitelju/stvaraocu (u ovom slučaju – onome koji ga je naučio hipnozi, taj postaje brutalno iskorišten).

 ***

Kao nekadašnji student profesora Vlatka Gilića, na Akademiji umetnosti Novi Sad, imao sam rijetku priliku, sreću i privilegiju da, prije skoro dvadeset godina, od njega, četiri godine, učim o umjetnosti i zanatu Filmske režije, ali i o pogledu na svijet, njegovim vrijednostima i beskrajnim prostranstvima kreacije.  Danas, mnogo godina kasnije, itekako vjerujem da je publika u Podgorici, kroz ova 3 filma, makar na kratko osjetila jedinstvenu snagu autentične poetike jednog velikog autora, o tome koje su dimenzije prostranstava kreacije i kakve su vrijednosti svijeta, jednog velikog autora – koga smo se veoma lako odrekli: kako nekadašnja zvanična Socijalistička Jugoslavija, tako i Srbija (u kojoj je proveo najveći dio svog života), pa i Crna Gora (u kojoj je rođen, i u kojoj predaje po pozivu). Autora – čija filmska delegacija u Kanu 1977 (Kičma, zvanična selekcija kanskog filmskog festivala: GLAVNI PROGRAM) je bila manja od UDB-ine delegacije, koja je poslata da prati šta Gilić govori, i o čemu se radi u njegovom filmu, koji je, bez obzira na rijetku estetsku visinu do koje je dosegao, još na neviđeno doživljen za antisocijalistički i antidržavni – kada je, (na jednoj strani) zbog ograničenosti intelektualnih sposbnosti  organa reda koji treba da ‘jave’ svoje impresije o semantičkoj vrijednosti filma nakon kanske premijere, ali i (na drugoj strani) zbog snishodljivosti i poslušnosti nekolicine tzv. istaknutih umjetnika (od kojih neke i dan danas ubrajamo među velike, sa prostora bivše SFRJ) koji su bili “konsultovani” za umjetnički diskurs filma i njegovu komunikaciju sa savremenim socijalističkim trenutkom napredka jedne proleterske zemlje – pa je Gilić u toj sprezi mišljenja radnika, seljaka i “poštene” inteligencije, od tada pa do danas, ostao obilježen kao neko ko je nepodoban za “našu stvar”, šta god bila ta “naša stvar”, i bez obzira što su se od 1977 do danas desile krupne tektonske društvenopolitičke promjene, pa je jedna “naša stvar” zamijenjena drugom, pa i trećom. Bez obzira na tu promjenu – Gilić je ostao kao konstanta:

– velik i častan, u vremenima bez časti, inspirativan, za divljenje, nagrađivanje i proučavanje širom svijeta

– ali i uskraćen za brojna djela, čije scenarije piše svo to vrijeme – a jednako je i naš kulturni prostor ostao bez vrijednih djela na koje bi danas naša kulturna tradicija i kulturni identitet imali pravo.

Istovremeno, svijet mu odavno ukazuje poštovanje, govoreći koliko snažno je bilo ono što je Gilić radio prije više do 30 godina, kada je i danas tako inspirativno i tako vrijedno, predmet analiza, istraživanja, model za učenje mladih generacija studenata, ali i  predmet istraživanja mnogih magistarskih i doktorskih teza. Vjerujem da će večerašnja projekcija ostati trajno urezana u svijesti onih kojima će se upravo ukazati rijetka prilika da komuniciraju sa njegovim djelom, ali i kao gorak ukus opomene na sve ono što je trebalo ili moralo da slijedi u godinama nakon 1980-e, kada je u pitanju ovaj veliki stvaralac.

Ne zamjerite – ne umijem da pišem i govorim o Vlatku Giliću onako kako on zaslužuje, više bih umio da gledam njegova nova djela, onako kako ona zaslužuju, nego da pišem i govorim o onim pređašnjim.

Post scriptum: komentari i napomene nakon projekcije

  1.  Dragocjenim naporom Crnogorske kinoteke – projekcija na zatvaranju festivala Underhill je ostvarena sa novih remasterizovanih kopija Gilićevih filmova, I to je vrijedno poštovanja I pomena na kraju ovog teksta. Crnogorska kinoteka, koja je u ovim komplikovanim fiskalnim vremenima učinila dragocjen napor vrijedan svake pohvale – da za nove (I postojeće) generacije u inostranstvu obezbijedi kvalitetan snimak ovih dragocjenih filmova – pokazala je da je institucija od nacionalnog značaja koja zna šta su istinske filmske vrijednosti sopstvene kulture. Neobično je što sam I ja sam – neke divne I snažne Gilićeve scene po prvi put video kako treba upravo I tek te večeri zatvaranja festivala, posredstvom navedenih remasterizovanih kopija, i veoma sam zahvalan na tome. Vrijedno je reći: sala je disala u jednom istom ritmu posvećenih gledalaca, koji su itekako postajali svjesni snage svakog narednog Gilićevog kadra, svake njegove nove misli upućene gledaocu – I da to svakako ne bi moglo biti tako da nije novih filmskih kopija.
  2.  Uprkos utakmici crnogosrke reprezentacije u fudbalu, uprkos toj logičnoj istovremenoj  euforiji kroz Podgoricu – sala je bila veoma ispunjena, I to nekim novim generacijama gledalaca – što je vidan značaj doprinosa festivala Underhill, koji je svojim kvalitetom uspio da iznjedri i iškoluje neke nove mlade ljude čiji senzibilitet treba njegovati I poštovati. Stoga, velika zaslužna pohvala za Undehill – koji je uspio da pomjeri svoj uticaj za jednu suštinsku stepenicu više, ali I da opstane uprkos navedenim fiskalnim komplikacijama (i) ove godine, pokazujući (ko zna koji put po redu) da bez posvećenika I entuzijasta – nema velikih stvari.
  3. Još nešto, da se vratim na reditelja Vlatka Gilića. Pred večerašnju projekciju Gilićevih filmova – zapitao sam se kako bi neka nova generacija gledalaca danas, više od 30 godina od nastanka ovih filmova, i u jednom posve drugačijem kulturološkom i tehničkom diskursu kakav imamo danas – percipirala ova ostvarenja, kako bi ih doživjela, da li bi uopšte imala komunikaciju sa njima – obzirom da je vidno sveprisustvo Holivuda i njihove filmske banalizacije, koja se već više decenija sastoji od kombinacije raznih filmskih armagedona I drugih apokalipsi, umontiranih paralelno sa letećim vevericama I toplesima (navedeni kurziv je dragocjeni opažaj kolege Branka Baletića – sa kojim je očigledno da se slažem). Sjetio sam se inspirativnog semestralnog rada o Gilićevom filmu IN CONTINUO, koji je nadahnuto napisala studentkinja II godine cetinjskog FDU, Ana Vujadinović, i pozvao je da ga pročita pred gledaocima, odmah nakon projekcije filma. Utisak je više nego lijep, sa još jednom (ovaj put – javnom) pohvalom mladoj koleginici, sa uvjerenjem i nadom da u Crnoj Gori već uveliko stasavaju akademske generacije koje znaju “ponešto” i o umjetnosti i o zanatu. Takođe, vjerujem da je I samoj publici bilo zanimljivo te večeri zatvaranja Festivala što je maker na kratko zavirila u jedan studentski rad I univerzitetski postupak, ali I da su studenti razumjeli koliko može (I treba) da bude snažna, precizna I puna odgovornosti – njihova misao.

 

Rekoh.

 

 

 

Gledajte i razmišljajte

Živimo u vremenu koje je zbunilo mnoge i gdje ima mnogo razloga za brigu, ali i u kom živi i radi veliki broj onih koji pokušavaju da nađu odgovore na pitanja koja nas okružuju trenutno,kao i na ona od kada je svijeta i vijeka. Neki od njih su dokumentaristi spremni da govore o nevjerovatnim temama koje su tu oko nas, a kojih često nijesmo svijesni, naredni da preispituju velike i male stvari, ono što znamo i ono što ne znamo ili mislimo da već znamo.

Gledaćemo film o velikom gradu, centru civilizacije, ali i o jednom malom selu u Crnoj Gori.

Autore tih ostvarenja zanima odgovor na vrlo slično pitanje, koji traže iz sasvim suprotnih polaznih tačaka. Film o jednoj novoj džez divi, kao i onaj o problemima koji muče crnogorske muzičare. Priče o nekim manje vjerovatnim stvarima – naizgled nemogućoj ljubavi, o neobičnom mjestu gdje se ona može pronaći, potrazi za blagom u XXI vijeku. Storiju o čovjeku koji želi da bude prvi ljudski laser, kao i o jednoj od vodećih svjetskih tajnih službi.

O našem Balkanu, danas pregrađenom i sasvim drugačije iscrtanom nego prije dvadeset godina, ali u kom još ima obilje kreativnosti. O ljudima, filmskim autorima koji su ga svojim djelima mijenjali, ali i o jednoj zemlji i prilikama u njoj koje su tu teritoriju promijenile zauvijek.

O jednom muzičaru koji je nestao, a koga su voljeli milioni, a da on to nije ni slutio, ali i o čovjeku koji je obilježio jedan grad, a čija smrt nikada nije razrješena. O željama, snovima i svakodnevnoj borbi običnog čovjeka. O onom glumcu iz Vendersovog filma “Pariz, Teksas” čijeg imena nikada ne može da se sjetimo.

Kažu da je ljepota u oku posmatrača, ali i važnost i vrijednost ovih filmova. Zato širom otvorite oči i mislite o njima.

Vuk Perović 

Četvrti Telekom Underhillfest počeće 30. maja 2013. godine u 19:00h u Crnogorskom narodnom pozorištu

projekcijom filma „Karsu“ Mercedes Stalenhoef. Nakon filma, na Velikoj sceni biće upriličen koncert Karsu Donmez. U isto vrijeme u Kraljevskom pozorištu Zetski dom biće projekcija filma „Karsu.

Na konferenciji za novinare održanoj 17.05.  u kafeu Soul II Soul govorili su PR generalnog sponzora festivala Crnogorski Telekom, Marija Živković i PR firme Montecco, sponzora muzičkog programa, Borka Lješković, i organizatori festivala.

Od 31. maja do 7 . juna na Cinema garaži, koja se nalazi između ulica Novaka Miloševa i Vuka Karadžiča, biće prikazivani filmovi u međunarodnoj, regionalnoj i vantakmičarskoj selekciji. Biće prikazano 20-ak filmova, među kojima će biti i ovogodišnji dobitnik Oskara „Searching for Sugar man“, „Gatekeepers“ film nominovan za isto priznanje, kao i „Hari Din Stenton“ o omiljenom epizodisti američkog nezavisnog filma. Uz podršku British Concila biće održana projekcija filma „London – Modern Babylon“,Džilijana Templa omiljenog reditelja Sex Pistolsa.  U regionalnoj selekciji su i tri crnogorska filma. „Život je…“ Vladimira Perovića (koji će takođe biti prikazan u Zetskom domu), „Achtung, Achtung“ Dragana Dubljevića i „Lud za tobom“ Danila Marunovića. U saradnji sa Crnogorskom kinotekom biće održana retrospektiva filmova Vlatka Gilića, koji su remasterizovani.

Žiri četvrtog Telekom UnderhillFesta su Marieke Šelar – rediteljka iz Holandije, Željka Sukova – rediteljka iz Hrvatske i Nemanja Bečanović – reditelj iz Crne Gore.

Festival će biti zatvoren, 08. juna 2013. godine koncertom kultnog novosadskog benda „Obojeni program“. Kao predrupa nastupiće bend iz Crne Gore „Beta Baroque“. Sponzor muzičkog programa je Montecco iz Podgorice.

Generalni sponzor festivala je Telekom. Festival je organizovan i uz pomoć Glavnog grada, Sekreterijata za kulturu, Parking servisa d.o.o, Turske ambasade u Podgorici, Holandske ambasade u Beogradu, Ministarstva kulture Crne Gore i Crnogorskog narodnog pozorišta.

Medijski sponzori festivala su TV Vijesti i Dnevne novine.

 Miroslav Minić, PR Telekom UnderhillFesta